EK atletiek Amsterdam 2016

Column Paul Bierman, AAC nieuwsbrief september 2011
De lucht is pikzwart. De hemel barst open boven het Olympisch Stadion in Amsterdam. In het stadion staat de finale 100 meter op het punt van beginnen als de wolkbreuk zijn hoogtepunt bereikt. Een official kijkt vragend naar de starter. De starter kijkt vragend naar de hoofdscheidsrechter. De hoofdscheidsrechter geeft met een kort gebaar aan dat de wedstrijd moet starten. Live TV in 35 landen. Het startschot valt. Een valse start. Gelukkig niet bij de favorieten in de middelste 3 banen. In baan 8 was het de Pool Waczickny die na hevig protest de baan moest verlaten. Inmiddels was de regen veranderd in hagel. De mannen kromden hun ruggen en na een geseling door de ijsregen richtten zij zich op om de strijd aan te gaan. Niet alleen met elkaar maar ook met de wind die met 4 meter per seconde tegenstond. Dat maakte dat de atleten met geknepen ogen de vizier op de eindstreep richtten. Met nog 30 meter te gaan waren het de regerend Europees kampioen Christophe Lemaitre en het Nederlandse toptalent , de AAC-er Ko Vester die voor de overwinning streden. Hun spikes grepen zich vast in het Mundo tartan dat onder de diepe plassen verscholen lag. Het spaarzame publiek dat de weg naar het Olympisch Stadion had gevonden, zag tot hun afgrijzen van onder hun poncho’s vandaan dat Ko op 15 meter van de finish naar zijn hamstring greep. Hinkend en als laatste kwam hij over de finish. De camera’s legden vast dat echte tranen zich mengden met het vele regenwater toen hij plat op zijn rug naar de hemel keek. Op zoek naar antwoorden voor het leed dat hem zojuist was aangedaan.

In de middenring was het de Finse werper Upsi Dörbört die zich gereedmaakt voor zijn laatste worp. Hij staat tweede op 3 cm afstand van de winnende worp van de Duitser Wolfgang Riesenwurf. Gatti haalt zijn speer een paar keer heen en weer om zijn verstijfde schouder op te warmen. Hij slaat daarna boven het hoofd ritmisch met zijn hand tegen de speer in een vergeefse poging het publiek aan te sporen mee te klappen. Hij loopt krachtig aan, neemt een vijftal zijwaartse passen en brengt zijn speer naar achteren. Twee meter voor de lijn gooit Gatti al zijn explosieve kracht in de strijd voor die ene winnende en verwoestende worp. Een worp die nooit vergeten mocht worden. Die hem in de geschiedenisboekjes zou doen belanden. En zo geschiedde. Want op het moment dat de speer de hand verliet, slipte zijn vingers weg van de natte speer en gaven er ongewild een draai aan. De speer ging hoog, ver maar vooral ook erg diagonaal over het veld.

Christophe Lemaitre had van tevoren in een interview verklaard dat hij met een overwinning zou willen eindigen. Die wens ging in vervulling. Toen hij op driekwart van zijn ereronde langs de lege tribunes was gevorderd, doorboorde het koude aluminium van Gotti Vörkörts speer zijn onoverwinnelijk geachte lijf. De meester deed nog twee stappen.

Atletiek is een zomersport. Zomers hebben we niet meer in Nederland. Volle atletiekstadions evenmin. Ik ben benieuwd of we de EK toegewezen krijgen.